Wat is een Layer 1-blockchain en wat is de rol ervan?

De basis van decentralisatie begrijpen: Layer 1 blockchains

In de kern van de gedecentraliseerde revolutie ligt een fundamentele technologie die bekendstaat als de Layer 1 blockchain. Deze netwerken, vaak aangeduid als basisketens of fundamentele protocollen, vormen het fundament waarop het volledige ecosysteem van cryptocurrencies, gedecentraliseerde applicaties (dApps) en de bredere Web3-visie zijn gebouwd. Zonder robuuste, veilige en functionele Layer 1's zou de digitale infrastructuur voor een werkelijk gedecentraliseerd internet niet bestaan.

Definiëring van het basisketenprotocol

Een Layer 1 blockchain is een op zichzelf staand, onafhankelijk netwerkprotocol dat is ontworpen om de essentiële functies van een gedistribueerd grootboek (distributed ledger) uit te voeren. Deze functies omvatten:

• Validatie: Het waarborgen van de legitimiteit van transacties en blokken volgens de vooraf gedefinieerde regels van het netwerk.
• Ordening: Het vaststellen van een definitieve volgorde voor transacties en blokken, wat problemen zoals dubbele uitgaven (double-spending) voorkomt.
• Finalisering: Het bereiken van onomkeerbare bevestiging van transacties, wat betekent dat ze, eenmaal vastgelegd, niet meer gewijzigd of verwijderd kunnen worden.

In tegenstelling tot Layer 2-oplossingen, die bovenop bestaande Layer 1's worden gebouwd, opereert een Layer 1 blockchain als zijn eigen soevereine netwerk. Het beheert direct zijn eigen beveiliging, consensus en databeschikbaarheid. Zie een Layer 1 blockchain als het besturingssysteem van een gedecentraliseerde computer. Net zoals Windows of macOS de kernomgeving biedt waarin applicaties kunnen draaien, biedt een Layer 1 blockchain de fundamentele laag waarop gedecentraliseerde applicaties en andere blockchain-oplossingen veilig en transparant kunnen functioneren.

Prominente voorbeelden van Layer 1 blockchains zijn Bitcoin (BTC) en Ethereum (ETH), die elk dienen als blauwdruk voor verschillende soorten gedecentraliseerde mogelijkheden. Bitcoin pionierde met het concept van een veilige, onveranderlijke digitale valuta, terwijl Ethereum programmeerbare smart contracts introduceerde, waardoor het nut van blockchain veel verder ging dan eenvoudige waardeoverdracht.

De onmisbare rol van Layer 1-netwerken

De functies die door Layer 1 blockchains worden uitgevoerd, zijn niet louter technische specificaties; ze zijn cruciale factoren voor de gehele crypto-sector. Hun rol kan worden onderverdeeld in verschillende kerngebieden:

1. Het bieden van fundamentele veiligheid en onveranderlijkheid: Layer 1's zijn ontworpen om zeer goed bestand te zijn tegen aanvallen, voornamelijk door hun gedistribueerde aard en cryptografische principes. Zodra een transactie is gefinaliseerd op een Layer 1, wordt deze een onveranderlijk onderdeel van de geschiedenis van de blockchain, waardoor het extreem moeilijk — zo niet onmogelijk — is om ermee te knoeien. Deze veiligheid is cruciaal voor het behouden van vertrouwen in digitale activa en gedecentraliseerde overeenkomsten.
2. Het waarborgen van databeschikbaarheid: Elke transactie en elk gegeven dat op een Layer 1 blockchain wordt vastgelegd, is publiek toegankelijk en voor iedereen controleerbaar. Deze transparantie en databeschikbaarheid zijn essentieel voor auditing, het handhaven van verantwoording en het bevorderen van vertrouwen binnen het netwerk. Dit betekent dat de historische gegevens openstaan voor inspectie, wat verborgen activiteiten of gecentraliseerde manipulatie voorkomt.
3. Het mogelijk maken van de uitgifte van activa en de afwikkeling van transacties: Layer 1's dienen als de primaire infrastructuur voor het creëren en overdragen van digitale activa, of het nu gaat om cryptocurrencies, stablecoins, non-fungible tokens (NFT's) of getokeniseerde real-world assets. Ze bieden het definitieve bewijs van eigendom en faciliteren de afwikkeling (settlement) van deze transacties. Wanneer u BTC of ETH verstuurt, verwerkt en finaliseert het Layer 1-netwerk die overdracht rechtstreeks.
4. Fundament voor Layer 2's en gedecentraliseerde applicaties (dApps): Veel innovatieve projecten en schaalbaarheidsoplossingen, bekend als Layer 2's, zijn gebouwd op de veiligheids- en finaliteitsgaranties van Layer 1's. Op dezelfde manier ontlenen dApps, gedecentraliseerde applicaties die op een blockchain draaien, hun veiligheid en weerstand tegen censuur aan de onderliggende Layer 1. De Layer 1 fungeert als de ultieme arbitragelaag, die ervoor zorgt dat Layer 2's en dApps de kernbeveiligingseigenschappen overnemen.

In wezen zijn Layer 1 blockchains de onafhankelijke, zelfvoorzienende ecosystemen die de integriteit, veiligheid en functionaliteit van alle volgende lagen en applicaties in de gedecentraliseerde wereld waarborgen.

Kerncomponenten en kenmerken van Layer 1 blockchains

Om te begrijpen hoe Layer 1 blockchains hun rol vervullen, is het belangrijk om hun fundamentele componenten en inherente kenmerken te onderzoeken. Deze elementen bepalen hun prestaties, veiligheid en bruikbaarheid.

Consensusmechanismen: De hartslag van vertrouwen

Het consensusmechanisme is aantoonbaar de meest kritieke component van elke Layer 1 blockchain. Het is de set regels en processen waarmee alle nodes in het netwerk overeenstemming bereiken over de huidige staat van het grootboek, waardoor alle deelnemers een consistente en gesynchroniseerde kopie van de blockchain behouden. Verschillende mechanismen bieden verschillende afwegingen op het gebied van veiligheid, decentralisatie en schaalbaarheid.

• Proof of Work (PoW):
  • Uitleg: Bij PoW strijden deelnemers, "miners" genoemd, om complexe cryptografische puzzels op te lossen. De eerste miner die de oplossing vindt, mag het volgende blok transacties voorstellen en ontvangt een beloning (nieuw geslagen munten en transactiekosten). Het hiermee gemoeide "werk" maakt het economisch kostbaar om ongeldige blokken te produceren of het netwerk aan te vallen.
  • Voordelen: Extreem hoge veiligheid en decentralisatie, omdat het computationeel duur is om het netwerk in gevaar te brengen. Bitcoin is hiervan het bekendste voorbeeld.
  • Nadelen: Energie-intensief, kan traag zijn wat betreft transactiedoorvoer en resulteert vaak in hogere transactiekosten tijdens netwerkcongestie.
• Proof of Stake (PoS):
  • Uitleg: Bij PoS "staken" (vergrendelen) deelnemers, "validators" genoemd, een bepaalde hoeveelheid van de native cryptocurrency van het netwerk als onderpand. In plaats van te minen, worden validators willekeurig geselecteerd om nieuwe blokken voor te stellen en te valideren op basis van de hoeveelheid stake die ze aanhouden. Wangedrag kan ertoe leiden dat hun stake wordt "geslashed" (bestraft).
  • Voordelen: Aanzienlijk energiezuiniger dan PoW, maakt over het algemeen hogere transactiesnelheden en lagere kosten mogelijk. Ethereum is overgestapt van PoW naar PoS, en netwerken zoals Cardano en Solana gebruiken variaties van PoS.
  • Nadelen: Potentieel voor centralisatie als de stake geconcentreerd raakt, het "nothing at stake"-probleem (hoewel dit wordt beperkt door slashing-mechanismen), en vereist dat deelnemers kapitaal vastzetten.
• Andere variaties: Veel Layer 1's implementeren variaties of totaal andere consensusmechanismen, zoals Delegated Proof of Stake (DPoS) gebruikt door EOS en Tron, Proof of History (PoH) gebruikt door Solana, of diverse Byzantine Fault Tolerance (BFT) afgeleiden gebruikt door Avalanche en Fantom. Elk streeft ernaar specifieke prestatiekenmerken te optimaliseren.

Het schaalbaarheidstrilemma: Een fundamentele uitdaging

Het ontwerp van Layer 1 blockchains wordt vaak beschreven door de lens van het "schaalbaarheidstrilemma". Dit concept stelt dat een blockchain op elk gegeven moment slechts twee van de drie gewenste eigenschappen optimaal kan bereiken:

1. Decentralisatie: De mate waarin de controle over het netwerk en de deelname eraan verdeeld zijn over veel onafhankelijke entiteiten. Meer decentralisatie betekent grotere weerstand tegen censuur en hogere veiligheid.
2. Veiligheid: De veerkracht van het netwerk tegen aanvallen en het vermogen om de integriteit van de gegevens te beschermen.
3. Schaalbaarheid: De capaciteit van het netwerk om een groot volume aan transacties snel en tegen lage kosten te verwerken.

De meeste Layer 1 blockchains hebben concessies moeten doen. Bitcoin geeft prioriteit aan decentralisatie en veiligheid boven schaalbaarheid. Ethereum worstelde historisch gezien met schaalbaarheid terwijl het een hoge mate van decentralisatie en veiligheid behield. Nieuwere Layer 1's proberen vaak de grenzen van dit trilemma te verleggen, soms door berekende compromissen te sluiten op het ene gebied om aanzienlijke voordelen op een ander gebied te behalen. Sommige nieuwere Layer 1's bereiken bijvoorbeeld een hoge doorvoer door minder validators te hebben, wat de decentralisatie kan beïnvloeden.

Native cryptocurrencies en hun nut

Elke Layer 1 blockchain beschikt over een native cryptocurrency, die integraal deel uitmaakt van de werking en de waardepropositie ervan. Deze tokens vervullen meerdere kritieke functies:

• Transactiekosten (Gas): Gebruikers betalen kosten in de native valuta om transacties uit te voeren of interactie te hebben met smart contracts. Deze kosten compenseren validators/miners voor hun werk en voorkomen netwerkspam.
• Staking en netwerkbeveiliging: In PoS-netwerken staken validators de native valuta om deel te nemen aan blokvalidatie en het netwerk te beveiligen.
• Governance (Beheer): Houders van de native valuta hebben vaak stemrecht, waardoor ze kunnen stemmen over voorgestelde wijzigingen en upgrades van het Layer 1-protocol.
• Rekeneenheid en waardeoverdracht: De native valuta dient doorgaans als het primaire ruilmiddel binnen het ecosysteem en kan worden gebruikt voor algemene waardeoverdracht.

Bijvoorbeeld, Bitcoins BTC wordt gebruikt voor transactiekosten en als waardeopslag. Ethereums ETH wordt gebruikt voor "gas"-kosten, staking en het aandrijven van het uitgebreide dApp-ecosysteem.

Smart contract-mogelijkheden en Virtual Machines

De introductie van smart contracts door Ethereum bracht een revolutie teweeg in de mogelijkheden van Layer 1. Smart contracts zijn zelfuitvoerende overeenkomsten waarvan de voorwaarden rechtstreeks in code zijn geschreven, wat programmeerbaar geld en complexe gedecentraliseerde applicaties mogelijk maakt.

• Ethereum Virtual Machine (EVM): De EVM is een Turing-complete virtuele machine die smart contracts uitvoert op de Ethereum blockchain. De alomtegenwoordigheid ervan heeft ertoe geleid dat veel andere Layer 1's (bijv. Avalanche, Fantom, Binance Smart Chain) EVM-compatibele omgevingen hebben gebouwd, waardoor het voor ontwikkelaars gemakkelijker is om dApps over te zetten en gebruik te maken van bestaande tools.
• Niet-EVM smart contract-platforms: Andere Layer 1's hebben hun eigen virtuele machines en smart contract-talen ontwikkeld, die alternatieve programmeermodellen of prestatiekenmerken bieden. Voorbeelden zijn Solana (gebaseerd op Rust), Cardano (gebaseerd op Haskell, Plutus) en Near Protocol (WebAssembly). Deze platforms streven vaak naar een hogere efficiëntie of gespecialiseerde functionaliteit.

Diversiteit in Layer 1-implementaties

Hoewel ze gemeenschappelijke principes delen, vertonen Layer 1 blockchains een aanzienlijke diversiteit in hun ontwerp, focus en technische benaderingen.

Bitcoin: De pionier onder de Layer 1's

Bitcoin, gelanceerd in 2009, is de originele en meest erkende Layer 1 blockchain. Het primaire ontwerpdoel was het creëren van een peer-to-peer elektronisch geldsysteem.

• Focus: Waardeopslag, digitaal goud.
• Consensus: Proof of Work (PoW).
• Scripting: Relatief eenvoudige scripttaal (geen Turing-complete smart contracts), voornamelijk voor basistransacties. Maakt gebruik van het Unspent Transaction Output (UTXO)-model.
• Kenmerken: Ongeëvenaarde veiligheid en decentralisatie, conservatieve ontwikkeling, robuuste onveranderlijkheid. Het ontwerp geeft doelbewust prioriteit aan deze zaken boven een hoge transactiedoorvoer.

Ethereum: De krachtpatser voor smart contracts

Ethereum, gelanceerd in 2015, breidde het nut van blockchain uit door smart contracts en het concept van een gedecentraliseerde wereldcomputer te introduceren.

• Focus: Programmeerbaarheid, dApp-platform, gedecentraliseerde financiering (DeFi), NFT's.
• Consensus: Voorheen PoW, succesvol overgestapt naar Proof of Stake (PoS) met "The Merge" in 2022.
• Smart contracts: Maakt gebruik van de Ethereum Virtual Machine (EVM) voor het uitvoeren van complexe smart contracts, voornamelijk geschreven in Solidity.
• Kenmerken: Grootste dApp-ecosysteem, enorme ontwikkelaarscommunity, streeft naar hoge decentralisatie en veiligheid terwijl actief schaalbaarheidsoplossingen zoals sharding (Ethereum 2.0) worden nagestreefd.

Opkomende Layer 1-netwerken en hun benaderingen

Naast Bitcoin en Ethereum is er een nieuwe generatie Layer 1's ontstaan, die elk proberen specifieke problemen op te lossen of verschillende prestatienormen te halen.

• Solana (SOL): Bekend om zijn ongelooflijk hoge transactiedoorvoer en lage kosten. Dit wordt bereikt door een unieke combinatie van Proof of History (PoH) consensus en parallelle transactieverwerking. Dit ontwerp heeft echter soms geleid tot netwerkuitval en roept vragen op over de decentralisatie op lange termijn.
• Avalanche (AVAX): Ontworpen voor schaalbaarheid en aanpasbaarheid. Het maakt gebruik van een nieuw consensusmechanisme (Avalanche consensus) en een multi-chain architectuur (X-chain voor de uitwisseling van activa, C-chain voor EVM-compatibele smart contracts, P-chain voor het coördineren van validators en subnets). De "subnets" maken zeer gespecialiseerde, applicatiespecifieke blockchains mogelijk.
• Cardano (ADA): Legt de nadruk op een onderzoeksgestuurde benadering van blockchain-ontwikkeling op basis van peer-review. Het gebruikt het Ouroboros PoS-consensusprotocol en streeft naar een zeer veilig en schaalbaar platform voor dApps, met een focus op formele verificatie en academische nauwkeurigheid.
• Polkadot (DOT): Geen enkele blockchain, maar eerder een "Layer 0" metaprotocol ontworpen om meerdere gespecialiseerde Layer 1 blockchains, "parachains" genoemd, te verbinden. Parachains delen de beveiliging van een centrale "Relay Chain" en kunnen met elkaar communiceren via het Cross-Consensus Message Format (XCMP), met een focus op interoperabiliteit en gedeelde veiligheid.
• Cosmos (ATOM): Streeft naar het creëren van een "internet van blockchains". Het biedt een framework (Cosmos SDK) voor ontwikkelaars om onafhankelijke, applicatiespecifieke blockchains te bouwen, genaamd "zones" of "app-chains". Deze zones kunnen vervolgens met elkaar communiceren via het Inter-Blockchain Communication (IBC) protocol, wat soevereiniteit en naadloze overdracht van activa tussen verschillende ketens mogelijk maakt.
• Near Protocol (NEAR): Richt zich op gebruiksvriendelijkheid voor zowel ontwikkelaars als gebruikers, met hoge schaalbaarheid door sharding en een uniek consensusmechanisme.
• Algorand (ALGO): Biedt een zuivere Proof of Stake-consensus, met de focus op snelheid, veiligheid en onmiddellijke finaliteit van transacties, met name voor financiële toepassingen.

Deze diversiteit onderstreept de voortdurende innovatie in het ontwerp van Layer 1, waarbij elk netwerk specifieke keuzes maakt om te optimaliseren voor bepaalde use cases of om de inherente uitdagingen van blockchain-technologie te overwinnen.

De beperkingen van Layer 1 aanpakken: De weg naar evolutie

Hoewel Layer 1 blockchains het fundament vormen, zijn ze niet zonder beperkingen. De grootste uitdaging, vooral voor vroege ontwerpen, is het bereiken van hoge schaalbaarheid zonder afbreuk te doen aan decentralisatie en veiligheid.

Schaalbaarheidsuitdagingen en hun gevolgen

Het "schaalbaarheidstrilemma" uit zich in verschillende praktische problemen voor Layer 1's, vooral tijdens perioden van grote drukte op het netwerk:

• Hoge transactiekosten (Gas fees): Wanneer een netwerk overbelast is, overstijgt de vraag naar blokruimte het aanbod, waardoor de transactiekosten stijgen. Dit kan gewone gebruikers uitsluiten en microtransacties onpraktisch maken.
• Trage transactiefinaliteit: Veel Layer 1's, vooral PoW-ketens, hebben relatief trage bevestigingstijden voor transacties. Dit kan problematisch zijn voor applicaties die een bijna onmiddellijke afwikkeling vereisen.
• Netwerkcongestie: Een hoog volume aan transacties kan het netwerk verstoppen, wat leidt tot vertraagde verwerking en een slechte gebruikerservaring.
• Milieuoverwegingen (PoW): Het energieverbruik van Proof of Work blockchains zoals Bitcoin heeft veel kritiek gekregen, wat heeft geleid tot een roep om energiezuinigere alternatieven.

Interne schaalbaarheidsoplossingen voor Layer 1's

Layer 1-ontwikkelaars innoveren voortdurend om de inherente schaalbaarheid van hun netwerk te verbeteren. Deze "on-chain" schaalbaarheidsoplossingen zijn bedoeld om het protocol zelf te verbeteren:

• Sharding: Dit houdt in dat het blockchain-netwerk wordt opgedeeld in kleinere, beter beheersbare segmenten die "shards" worden genoemd. Elke shard verwerkt een subset van transacties en behoudt zijn eigen staat, maar ze communiceren allemaal met elkaar en delen de veiligheid van de hoofdketen. De langetermijnroadmap van Ethereum bevat sharding om de transactiedoorvoer aanzienlijk te verhogen.
• Geoptimaliseerde blokpropagatie en -grootte: Aanpassingen in de manier waarop blokken worden gemaakt en verspreid, en hun maximale grootte, kunnen leiden tot een efficiëntere transactieverwerking.
• Parallelle transactieverwerking: Sommige nieuwere Layer 1's, zoals Solana en Aptos/Sui, ontwerpen hun architectuur zodanig dat meerdere transacties tegelijkertijd kunnen worden verwerkt in plaats van opeenvolgend, wat de doorvoer drastisch verhoogt.
• Nieuwere consensusmechanismen: Zoals besproken zijn PoS en de afgeleiden daarvan inherent schaalbaarder dan PoW, wat ertoe leidt dat veel netwerken deze mechanismen overnemen of ernaar overstappen.

De noodzaak van interoperabiliteit

Vroege Layer 1 blockchains fungeerden als geïsoleerde silo's. Het overdragen van activa of gegevens tussen blockchains was complex, riskant en vereiste vaak gecentraliseerde tussenpersonen. Dit gebrek aan interoperabiliteit zorgde voor fragmentatie en belemmerde de algehele groei van het multi-chain ecosysteem.

• Bridges (Bruggen): Vroege oplossingen maakten gebruik van "bridges", protocollen waarmee activa tussen verschillende blockchains kunnen worden verplaatst. Deze bruggen zijn echter vaak het doelwit geweest van geruchtmakende hacks, wat hun kwetsbaarheden op het gebied van veiligheid onderstreept.
• Native interoperabiliteitsprotocollen: Nieuwere Layer 1-ontwerpen, zoals de parachains van Polkadot met XCMP of de IBC van Cosmos, bouwen interoperabiliteit rechtstreeks in hun kernarchitectuur in. Deze oplossingen zijn bedoeld om veiligere en naadloze communicatie en overdracht van activa tussen soevereine ketens te bieden, wat de weg vrijmaakt voor een werkelijk onderling verbonden blockchain-internet.

De symbiotische relatie met Layer 2-oplossingen

Terwijl Layer 1's ernaar streven hun interne schaalbaarheid te verbeteren, spelen Layer 2-oplossingen een cruciale aanvullende rol door hun mogelijkheden uit te breiden zonder het kernprotocol te wijzigen. Dit creëert een symbiotische relatie waarbij Layer 2's het transactievolume afhandelen en Layer 1's zorgen voor de ultieme veiligheid en finaliteit.

De mogelijkheden van Layer 1 uitbreiden

Layer 2-oplossingen zijn protocollen die bovenop een Layer 1 blockchain zijn gebouwd, ontworpen om de schaalbaarheid en efficiëntie te verbeteren door transacties buiten de hoofdketen (off-chain) te verwerken. Vervolgens wikkelen ze deze transacties periodiek af op de Layer 1, waarbij ze de veiligheidsgaranties ervan overnemen.

• Rollups (Optimistic en ZK): Dit zijn de meest prominente Layer 2-schaalbaarheidsoplossingen. Ze bundelen (of "rollen") honderden of duizenden off-chain transacties samen in één enkele transactie die vervolgens naar de Layer 1 wordt verzonden.
  • Optimistic Rollups: Gaan er standaard van uit dat transacties geldig zijn en bieden een "challenge period" waarin iedereen een frauduleuze transactie kan aanvechten.
  • Zero-Knowledge Rollups (ZK-Rollups): Gebruiken cryptografische bewijzen (zero-knowledge proofs) om de geldigheid van off-chain transacties onmiddellijk te verifiëren zonder de details ervan te onthullen.
• State Channels: Stellen deelnemers in staat om meerdere transacties off-chain uit te voeren en alleen de uiteindelijke staat in te dienen bij de Layer 1. Voorbeelden hiervan zijn Bitcoins Lightning Network.
• Sidechains: Onafhankelijke blockchains met hun eigen consensusmechanismen die parallel aan een Layer 1 draaien. Ze zijn verbonden met de hoofdketen via een tweerichtingskoppeling (two-way peg), waardoor activa tussen beide ketens kunnen worden verplaatst.
• Plasma: Een framework voor het bouwen van schaalbare off-chain berekeningen die vertrouwen op de Layer 1 voor veiligheid en geschillenbeslechting.

De Layer 1 als afwikkelingslaag

Het cruciale aspect van Layer 2-oplossingen is hun afhankelijkheid van de Layer 1 voor de uiteindelijke veiligheid en finaliteit. Ongeacht hoeveel transacties er off-chain worden verwerkt, de Layer 1 blockchain dient als:

• De databeschikbaarheidslaag: De Layer 2 publiceert periodiek zijn gecomprimeerde transactiegegevens of geldigheidsbewijzen op de Layer 1, zodat de geschiedenis openbaar en controleerbaar is.
• De geschillenbeslechtingslaag: In geval van fraude of onenigheid op een Layer 2 fungeert de Layer 1 als de ultieme arbiter, die zijn veiligheidsgaranties gebruikt om de juiste staat af te dwingen.
• De finaliteitslaag: Hoewel Layer 2's een snelle transactieverwerking bieden, vindt de uiteindelijke, onomkeerbare bevestiging van die transacties plaats wanneer ze worden afgewikkeld op de Layer 1.

Deze architectuur stelt Layer 1's in staat om zeer gedecentraliseerd en veilig te blijven en zich te concentreren op hun kernrol, terwijl Layer 2's het transactievolume ontlasten en de hoge doorvoer bieden die nodig is voor massale adoptie.

Het toekomstige landschap van Layer 1 blockchains

De evolutie van Layer 1 blockchains is een voortdurende reis van innovatie, gedreven door de zoektocht naar grotere efficiëntie, breder nut en een verbeterde gebruikerservaring.

Voortdurende innovatie en specialisatie

De toekomst zal waarschijnlijk een verdere verfijning van bestaande Layer 1's en de opkomst van nieuwe netwerken zien, die elk de grenzen verleggen van wat mogelijk is:

• Specialisatie: Naarmate het ecosysteem volwassen wordt, zullen we mogelijk meer Layer 1's zien die ontworpen zijn voor specifieke toepassingen. Sommige kunnen bijvoorbeeld puur geoptimaliseerd zijn voor gaming, andere voor supply chains in de industrie, of weer andere voor hoogfrequente handel in gedecentraliseerde financiering (DeFi). Deze specialisatie maakt zeer efficiënte en op maat gemaakte oplossingen mogelijk.
• Gebruikerservaring: Toekomstige Layer 1's zullen waarschijnlijk prioriteit geven aan het wegnemen van blockchain-complexiteit, waardoor interacties naadloos en intuïtief worden voor algemene gebruikers, vergelijkbaar met de huidige internetervaringen.
• Energie-efficiëntie: Het streven naar duurzame blockchain-technologieën zal worden voortgezet, waarbij PoS en andere energiezuinige consensusmechanismen de standaard worden.

Het multi-chain ecosysteem

Het wordt steeds duidelijker dat de toekomst van blockchain geen "winner-take-all"-scenario is. In plaats daarvan ontstaat er een "multi-chain" of "interchain" ecosysteem, waarin meerdere Layer 1's naast elkaar bestaan en met elkaar communiceren.

• Geen enkele dominante keten: Verschillende Layer 1's zullen waarschijnlijk uitblinken in verschillende niches en inspelen op uiteenlopende behoeften en voorkeuren.
• Interoperabiliteit als prioriteit: Het vermogen van Layer 1's om naadloos te communiceren en activa over te dragen zal van cruciaal belang zijn. Projecten zoals Polkadot en Cosmos lopen voorop bij het bouwen van deze fundamentele interoperabiliteitslagen.
• Gebruikersgerichte benadering: Gebruikers en ontwikkelaars zullen de vrijheid hebben om de Layer 1 te kiezen die het beste bij hun specifieke eisen past, op basis van factoren zoals kosten, snelheid, veiligheid en functies.

Governance en upgradebaarheid

Het vermogen van Layer 1 blockchains om zich aan te passen en te evolueren is cruciaal voor hun levensvatbaarheid op de lange termijn. Dit hangt sterk af van hun governancemodellen.

• Betrokkenheid van de gemeenschap: Gedecentraliseerde governancemechanismen, waarbij tokenhouders of stakers protocol-upgrades kunnen voorstellen en erover kunnen stemmen, zorgen ervoor dat Layer 1's aanpasbaar blijven en reageren op de behoeften van de community.
• Forking en evolutie: De open-source aard van de meeste Layer 1's maakt hard forks mogelijk, die aanzienlijke wijzigingen kunnen introduceren of zelfs tot nieuwe ketens kunnen leiden, wat de dynamische aard van deze fundamentele protocollen aantoont.

Concluderend zijn Layer 1 blockchains de fundamentele motoren van de gedecentraliseerde wereld. Ze bieden de kernveiligheid, onveranderlijkheid en databeschikbaarheid die nodig zijn voor het functioneren van alle volgende lagen en applicaties. Naarmate het ecosysteem volwassen wordt, zullen deze fundamentele netwerken blijven evolueren en hun inherente uitdagingen aanpakken door middel van zowel interne innovaties als een symbiotische relatie met Layer 2-oplossingen, wat de weg vrijmaakt voor een schaalbaardere, onderling verbonden en gedecentraliseerde toekomst.