میمکوین‌ها اوراق بهادار نیستند — یک قاضی فدرال همین‌الان این را اعلام کرد و صنعت کریپتو در حال یادداشت‌برداری است

در ماه می ۲۰۲۴، کیتلین جنر یک میم‌کوین به نام JENNER را روی پلتفرم pump.fun سولانا راه‌اندازی کرد. این کوین قبل از ریزش، رشد شدیدی را تجربه کرد که منجر به ضررهای قابل توجهی برای برخی سرمایه‌گذاران رمزارز شد. یکی از این سرمایه‌گذاران، لی گرینفیلد، شهروند بریتانیایی، بیش از ۴۰,۰۰۰ دلار از دست داد و یک دعوای حقوقی جمعی علیه کیتلین جنر به راه انداخت و مدعی شد که JENNER باید به عنوان یک اوراق بهادار ثبت‌نشده طبقه‌بندی شود. در ۱۶ آوریل ۲۰۲۶، قاضی منطقه ای ایالات متحده، استنلی بلومنفلد جونیور از منطقه مرکزی کالیفرنیا، کل این دادخواست را به طور کامل، شامل تمامی ادعاهای اوراق بهادار فدرال، رد کرد. این بدان معناست که وکلای اوراق بهادار فدرال دیگر نمی‌توانند این ادعاها را مطرح کنند. این پرونده حداقل در دادگاه فدرال ایالات متحده به پایان رسیده است.

این حکم تأثیری فراتر از نام جنر خواهد داشت. نظر قاضی در این حکم بر هر میم‌کوین سلبریتی، هر توکن راه‌اندازی شده توسط اینفلوئنسرها، و هر سرمایه‌گذاری که تلاش می‌کند تا تشخیص دهد آیا قانون حمایت لازم را در برابر سقوط یکی از این توکن‌ها برای آنها فراهم می‌کند یا خیر، تأثیر خواهد گذاشت.

ادعای واقعی این دادخواست چه بود؟

خواهان‌ها جنر را متهم کردند که با تبلیغ توکن JENNER به عنوان یک سرمایه‌گذاری بالقوه، بدون ثبت آن به عنوان اوراق بهادار نزد کمیسیون بورس و اوراق بهادار (SEC)، قوانین فدرال را نقض کرده است. آنها ادعا کردند که جنر با اعلام قصد خود برای اهدای سود حاصل از فروش توکن به امور خیریه و فروش منافع جزئی از مدال طلای المپیک خود که با مالکیت توکن مطابقت داشت، این کوین را تبلیغ کرده است.

خواهان‌ها ادعا کردند که این موارد هر دو وعده کسب درآمد آتی مرتبط با فعالیت جنر بوده است و چنین وعده‌هایی دلایل کافی برای طبقه‌بندی یک کوین به عنوان قرارداد سرمایه‌گذاری محسوب می‌شود. در حالی که دادگاه دو اصلاحیه در شکواییه خواهان‌ها را بررسی و مدنظر قرار داد، اما در نهایت، قاضی تشخیص داد که خواهان‌ها هیچ حق و حقوقی برای جبران خسارت ارائه نکرده‌اند.

تست هاوی و جایی که این پرونده شکست خورد

این حکم بر اساس تست هاوی بود که معیاری است که دیوان عالی در سال ۱۹۴۶ برای تعیین اینکه آیا یک کالا به عنوان اوراق بهادار واجد شرایط است یا خیر، تعیین کرده است. تست هاوی بیان می‌کند که یک قرارداد سرمایه‌گذاری زمانی وجود دارد که پول در یک سرمایه‌گذاری مشترک با انتظار سود حاصل از تلاش‌های دیگران سرمایه‌گذاری شود؛ از این رو دادگاه‌ها تست هاوی را از قبل از وجود رمزارزها به کار گرفته‌اند و بسته به قاضی خاص و واقعیت‌های پرونده، نتایج بسیار متناقضی داشته‌اند.

در پرونده حاضر، دادگاه صرفاً بر مبنای جزء "سرمایه‌گذاری مشترک" حکم داد. دادگاه تشخیص داد که خواهان‌ها نتوانستند اثبات کنند که سرمایه‌گذاران منابع خود را به نحو معنی‌داری جمع کرده‌اند یا به اشتراک سود و زیان به نحو معنی‌داری توافق کرده‌اند و بنابراین، حتی اگر یک سرمایه‌گذار یک یا چند توکن را از بازار آزاد خریداری کند، این به خودی خود یک سرمایه‌گذاری مشترک ایجاد نمی‌کند. دادگاه در این مورد به وضوح بیان کرد: "صرفاً تبلیغ، دلیل کافی برای وجود یک سرمایه‌گذاری مشترک نیست."

مفهوم مالکیت کسری نیز در این پرونده به خواهان‌ها کمکی نکرد، زیرا این موضوع برای اولین بار در آگوست ۲۰۲۴، پس از اینکه گرینفیلد قبلاً توکن‌ها را خریداری کرده بود، به خواهان‌ها اعلام شد. شما نمی‌توانید به آنچه کسی پس از خرید شما گفته است، برای ایجاد انتظارات سرمایه‌گذاری خود در زمان خرید، تکیه کنید. دادگاه همچنین اشاره کرد که این طرح هرگز واقعاً اجرا نشد.

چه چیزی باقی می‌ماند؟

ادعاهای اوراق بهادار فدرال از بین رفته‌اند. ادعاهای کلاهبرداری در سطح ایالتی — جدا از مسئله اوراق بهادار — بدون پیش‌داوری رد شدند، به این معنی که خواهان‌ها از لحاظ فنی می‌توانند آنها را در دادگاه ایالتی کالیفرنیا دوباره مطرح کنند. اینکه آیا این کار را خواهند کرد یا خیر، نامشخص است. پرونده‌های کلاهبرداری ایالتی بدون ساختار دعوای جمعی که قانون اوراق بهادار فدرال امکان‌پذیر می‌سازد، دشوارتر و پرهزینه‌تر هستند.

برای جنر، این یک خروج بی‌دردسر از جدی‌ترین مواجهه قانونی است. برای سرمایه‌گذارانی که پول خود را روی توکنی که تقریباً به صفر رسید، از دست دادند، چیز زیادی برای پیگیری باقی نمانده است.

چرا صنعت کریپتو اهمیت می‌دهد؟

توکن JENNER درست مانند سایر توکن‌هایی است که از سوی سلبریتی‌ها در سال‌های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ عرضه شد؛ سیاستمداران، ستارگان ورزشی، موسیقیدانان و ستاره‌های تلویزیون واقع‌نما همگی میم‌کوین‌ها را راه‌اندازی می‌کردند و از همان فرآیند توسعه پیروی می‌کردند (راه‌اندازی سریع، ایجاد هیجان، افزایش سرسام‌آور قیمت، سپس سقوط قیمت). در بسیاری از موارد، پس از تبلیغ توکن خود در زمان راه‌اندازی، سلبریتی اساساً دیگر هیچ مشارکتی با توکن ندارد.

اکنون سؤال بزرگی که اخیراً صنعت در مورد آن اندیشیده است این است: اگر من درباره توکنی که راه‌اندازی کرده‌ام توییت کنم و ورشکست شود — آیا اکنون مسئولیت قانونی به شکل قانون اوراق بهادار دارم؟ این حکم نشان می‌دهد که خیر، زیرا بدون آن سه جزء — سرمایه جمع‌آوری شده، بازده ساختاریافته و یک سرمایه‌گذاری مشترک واقعی — هیچ مبنایی برای نقض قوانین اوراق بهادار فدرال وجود ندارد. صرفاً تبلیغ یک توکن بدون سه مورد دیگر، قوانین اوراق بهادار فدرال را فعال نمی‌کند.

این یک اظهار نظر مهم است که نباید گفت یک سلبریتی می‌تواند بدون مجازات عمل کند و با پیامدهای قانونی مواجه نشود — هنوز قوانینی علیه کلاهبرداری وجود دارد و SEC هنوز می‌تواند این قوانین را در برابر واقعیت‌های مختلف اجرا کند. اما قانون اوراق بهادار حکم نمی‌کند که هر توکنی که به دلیل توقف تبلیغ توسط یک سلبریتی ارزش خود را از دست می‌دهد، به طور خودکار تحت صلاحیت قانون اوراق بهادار قرار گیرد.

تست هاوی مربوط به دورانی است که سال‌ها پیش وجود داشته است؛ دادگاه‌ها همچنان در تلاشند تا نحوه اعمال آن استاندارد را بر توکن‌هایی که می‌توانند در یک دوره ۴۸ ساعته به صفر یا میلیون‌ها دلار ارزش بازار برسند و دوباره سقوط کنند، مشخص کنند. این یک نقطه داده در این زمینه است؛ پاسخ قطعی نیست؛ اما در حال حاضر، این پاسخ است.